Joy's profileLost in Space !!!PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 07 Visa passedเวลาของเรา มาถึงแล้ว
และแล้ว เวลาของเราก็มาถึง
3 ธค 50 DDay วันสัมภาษณ์ visa
โค-ตะ-ระ ตื่นเต้นเลยอ่ะ
ตื่นมาตั้งแต่ตี 5
เตรียมตัว แล้วขึ้นรถบัส ต่อ BTS ลงเพลินจิต
อันความซวยมันมักบังเกิดกับคนที่เร่งรีบ
ซวยครับ ไปผิดทาง
เนื่องจากครอบครัวเรา คุ้นเคยกับสถานทูตสวิสซะเป็นส่วนใหญ่
ไอ้เราเลยคิดว่ามันอยู่ตรงข้ามกัน
ที่ไหนได้ นั่นมันสถานทูตอังกฤษ
แป่ว ซีดครับ หันหลังกลับแทบไม่ทัน
 แล้วเราก็รีบกลับมาอีกทาง เอ่อ แต่สถานทูตอยู่ไกลจัง เลยเวลาแล้วด้วย
โกยเถอะโยม เท่านั้น ที่ทำได้ครับ
พอไปถึง คนเพียบเลย
รอคิว กลัวอ่ะ ตื่นเต้น ซีด ความดันโลหิต 200 เห็นจะได้
บังเอิญเจอ อุ๊ เพื่อนจาก agency เดียวกัน เขามาก่อนท่าทางเขาพร้อมมากเลยอ่ะ
แต่บังเอิญเขาลืมกรอก DS 156 เลยต้องกรอกเอกสารเพิ่มเติม เลยช้าหน่อย
ตรวจเอกสารเสร็จ รอเรียกคิว 808 เลขดี
ตื่เต้นอ่ะ
ภาวนา ขออย่าเจอป้า ช่อง 8 ได้ยิน่าป้าเขี้ยวมากๆ
รอนานมากๆ วันจันทร์ คนเยอะจังเลยอ่ะ
คนมารอก่อน ก็กลับไปหลายคนแล้ว
คนมาทีหลังบางคนก็กลับไปก่อนแล้ว
เศร้าอ่ะ
และแล้ว ก็ถึงคิวเรา 808 เชิญช่อง 10 ค่ะ
กรี๊ด ดีใจ
เป็น ฝรั่งผู้ชาย
ดีๆๆ แต่เราเอ๋อสุดๆ ดูโง่ๆ ตอบคำถามไปแบบโง่ๆๆ
กรี๊ด ชั้นยังไม่พร้อม
แล้วเค้าก็บอกว่า lucky in your program
หา!!! ยังไม่ถึง 1 นาทีเลยอ่ะ
เอ๋อ ครับ พี่น้อง
เดินออกมาหน้าเอ๋อๆ งง ๆ เพื่อนเรียก เธอหน้าเอ๋อมากเลย
ไม่เอ๋อได้ไง1 นาที 3 คำถาม
เย้.....visa America ที่เค้าขอยากนักหนา กูได้แล้วโว๊ย
หึ!!! เจอกูแน่ อเมริกา
October 20 สุขทุกข์ในมือเราสุขทุกข์ในมือเรา ชีวิตไม่อาจเป็นไปดังหวังได้หมด เปรียบไปก็ไม่ต่างกับเกมกีฬาที่ต้องมีแพ้ชนะ ใครที่หวังชัยชนะไปเสียทุกครั้ง ก็เตรียมตัวทุกข์ใจไว้ได้เลย พูดเช่นนี้มิได้หมายความว่า ให้เตรียมตัวเป็นผู้แพ้แต่อยู่ในมุ้งหามิได้ ใครที่คิดเช่นนั้น ก็คงงอมืองอเท้าตั้งแต่แรก คนเราควรพากเพียรอย่างเต็มที่ แต่ใครเล่าที่จะกำหนดผลสำเร็จไปได้หมด คนที่มีน้ำใจเป็นนักกีฬา ต้องรู้จักแพ้ให้เป็น ฉันใด ในยามที่ชีวิตตกต่ำ บัณฑิตพึงรู้จักทำใจให้เป็นฉันนั้น แต่คนเรามักทำใจไม่ได้ เพราะคอยหวนคะนึงถึงวันคืนอันชื่นบาน สมัยยังมั่งมีศรีสุข หรือยังมีหน้ามีตา แต่อดีตนั้นมีไว้เพื่อเป็นฐานหนุนส่งให้เกิดปัจจุบัน เพื่อก้าวไปสู่อนาคต ใครที่เอาอดีตมาเหนี่ยวรั้งตนไว้ไม่ให้ไปข้างหน้า ก็เท่ากับเป็นนักโทษในกรงขังของตัวเอง ชีวิตนั้นให้รางวัลก็แต่ผู้ที่อยู่กับปัจจุบัน เพราะปัจจุบันเท่านั้นที่เป็นของจริง จริงอยู่บ่อยครั้งปัจจุบันมีแต่เรื่องระทมทุกข์ อดีตนั้นน่าพิสมัยมากกว่า แต่ถ้าเราจะหวนไปหาอดีตบ้างก็ควรเป็นชั่วครู่ชั่วขณะ เพื่อชุบชูจิตใจให้ชื่นบานจะได้มีกำลังมาฟันฝ่าชีวิตในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม อย่าลืมว่าชีวิตจะสุขหรือทุกข์นั้น อยู่ที่เราเป็นสำคัญ ไม่ใช่เพราะคนอื่นหรือเหตุอื่น เช่นเดียวกับความจนและความรวยนั้น อยู่ที่มุมมองของเรา คนไทยเป็นอันมาก กำลังทุกข์เพราะคิดอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองยากจนลง ตราบใดที่ยังจมอยู่กับความคิดแบบนี้ก็ไม่มีวันคลายทุกข์ไปได้ แต่เราลืมไปแล้วหรือว่า ชีวิตความเป็นอยู่ของเราตอนนี้ ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าบางช่วงในอดีต ลองมองไปรอบตัว จะพบว่า ข้าวของในบ้านหลายชิ้น เคยเป็นของสุดเอื้อมสมัยเรายังเด็ก หรือเป็นหนุ่มเป็นสาว รถยนต์ แก้วแหวนเงินทอง วีดีโอ สเตอริโอ ซีดี ฯลฯ มองในแง่นี้เราไม่ได้จนลงแต่รวยขึ้นต่างหาก ยิ่งถ้าเปรียบกับคนอีกมากมายตอนนี้ ไม่ว่าจะมองลงไปข้างล่างหรือมองขึ้นข้างบน เราก็ยังสบายกว่ามาก คนที่ถูกยึดรถไป สมควรแล้วที่จะคิดว่า ตัวเองโชคดีกว่าคนที่กิจการล้มละลาย ส่วนคนที่กิจการล้มละลาย ก็ยังนับว่าโชคดีกว่านักธุรกิจพันล้าน ที่มีหนี้ท่วมหัว แต่ถึงจะเป็นหนี้เป็นสินมากแค่ไหน เราก็ยังมีสิทธิเลือกได้ว่าตัวเองจะทุกข์หรือไม่ทุกข์ เพราะถึงที่สุดสุขหรือทุกข์ไม่ได้อยู่ที่จำนวนทรัพย์หรือหนี้สิน หากอยู่ที่ใจของเรา ถ้าเราคิดอยู่ตลอดเวลาว่าตัว แย่แล้ว ๆ นรกก็เกิดขึ้นทันตาเห็น เรามีสิทธิที่จะคิดว่าตัวเองไม่แย่ แต่สิทธินี้เราจะใช้หรือไม่อยู่ที่ใคร ถ้าไม่ใช่ตัวเราเอง กระนั้นก็ตาม นอกจากวิธีคิดหรือมุมมองแล้ว คุณภาพจิตของเราก็สำคัญ ถ้าเราเป็นคนรู้จักสันโดษ ยินดีในสิ่งที่ตัวเองได้มาหรือมีอยู่ มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ รู้จักแสวงหาความสงบในจิตใจ วิกฤตเศรษฐกิจที่กำลังเผชิญอยู่ขณะนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องเหลือวิสัยที่จะฟันฝ่าไปได้. August 28 Ready to goReady to go
Ready to fly
พร้อมจะไปเมกาแล้วล่ะ แต่ยังหาครอบครัวไม่ได้เลยอ่ะ
เศร้าแฮง
แต่ไม่เป็นไรหรอก
ยิ้มได้ ไม่มีชื่อToday is......
sleeping
thinking
dreaming....
Love is in the air....
breath it...
Try to stay in this time
Joy April 19 ไป..ไม่ไป..ไป..ไม่ไป..Feeling blue!!!
เฮ้อ ใครๆ ก็บินหนีไปเมกากันหมดแล้ว
ทำไมชั้นยังติดเกาะอยู่ที่เมืองไทย
แต่ตอนนี้ชักไม่อยากไปแล้วสิ
เพราะเพื่อนๆ ที่เคยร่วมอุดมการณืเดียวกัน พอไปแล้วก็หายไป ไม่ค่อยจะส่งข่าวคราวกันมาบ้างเลย
จริงอยู่ แม้ว่าเราต้องพึ่งตัวเอง
แต่บางครั้งมันก็ต้องการเพื่อนร่วมทาง คอยเป็นกำลังใจให้บ้าง
งั้น ตัดสินใจเองก็คงไม่แตกต่างอาไร
จะไปเมื่อไหร่......
มันก็คงขึ้นอยู่ที่เรา
เพราะ ณ ตอนนี้ ก็เป็นเราเองที่ใส่ใจเราเองอยู่แล้ว
sad sad sad
เซ้ง เซ็ง เซ็ง
จะว่าไปแล้ว เงินเก็บที่จะไปเมกาเนี่ย
มันเอาไปตั้งร้านได้เลยนะเนี่ย
ว่าแล้วก็หนีไปเที่ยวดีก่า!!!! HA HA HA
Sad girl in BKK!!! December 22 Countdown to New Year 2007Hi Everybody!!!
หลังจากที่ใช้ชีวิตเน่าๆ เคล้าความสุขมาตลอดทั้งปี มีทั้ง Fucking Stories และ The Great Happening
เราก้อเริ่มมานับถอยหลังกันดีกว่า เผื่อว่าเราหลายๆ คนจะมีอารายดีๆ ให้ได้เจอกันอีก
ก่อนจะปีใหม่ ก็ชีพจรลงตีนสุดๆ ไปนั่น มานี่ เหนื่อย แต่สนุกชิบ
เรื่องราวร้ายๆ ดีๆ ที่ผ่านๆ มาก็ทำให้หลายๆ คนได้กิ๊วก๊าว+เศร้าใจ ก็หลายอยู่ ไม่ว่าจะเป็น
ไปหลบร้อนที่เชียงใหม่ - ปาย กะคนคุ้นเคย และ คนที่แปลกหน้าแปลกตา จนกลายมามันส์ คุยกันทั้งวันทั้งวี่
รวมญาติงานทำบุญกระดูกน้าที่เอากระดูกมาทำบุญที่เมืองไทยทำให้เราได้พบเจอกัน ได้เจอคนที่ไม่เจอมานาน
ได้ค้นพบกาว2 หน้าแบบอย่างหนา ได้เจอ ได้ขำ ได้แอบร้องไห้ในใจ ได้ล้างจานกันยันดึก
ได้เห็นของอร่อยแต่ไม่ได้กิน ( โอ...เศร้า )
รึว่าจะเป็นการได้ช่วยเชีร์ ช่วยลุ้นเพื่อนสาวของเราให้ได้ไปเมกาสมใจ --- กุ๊กคะนั่นเอง
ส่วนนกจิบ ก้อจะบินไปเมกาในเดือนหน้านี่เอง
เก๋...แต่งงานแล้วจ้า มีจอยดำและกุ๊กคพไปเป็รเพื่อนเจ้าสาว สวยๆ ทั้งนั้น
...แสดงความเสียใจต่อจอยดำ ที่สูญเสียน้องชาย " จอร์จ " ไป แต่แม้ว่าจะเศร้าแค่ไหน ชีวิตก็ต้องดำเนินไปนะ
แม้ว่ากุ๊กสมเด็จจะออกจากงาน แต่ก้อดูเหมือนว่า ธรรมะ ทำให้จิตใจดีขึ้น ปล่อยวางมากขึ้น
หรือว่า การได้ข่าวดีๆ จากอีโปร่งว่าได้มีการงานที่ดีขึ้น เปลี่ยนสายการเดินเรือ แต่ก็ยังสนุกกะงาน
รึจะ อีหนุ่มที่ผู้ชายตีจาก แต่ชีวิตก็ไม่ได้แตกสลาย เพราะมันไม่ได้เอา...ของอีหนุ่มไปด้วยนี่นะ
อีบอมก็กลายเป็นมหาบัณฑิต เป็นอาจารย์ที่เชียงราย
ส่วนอีเก่งก็เป็นอาจารย์ที่เชียงรายด้วยเหมือนกัน สดๆ ร้อนๆ
โอ้ๆๆๆ เจริญรุ่งเรืองทุกคนเลยนะเนี่ย
นับถอยหลังกัน แต่ขอให้นับเพื่อก้าวไปสู่สิ่งดีๆ นะ
ขอเป็นกำลังใจและเดินไปพร้อมทุกคน...
N_joy your life
|
|
|
